Reviews
Samba van vlees - Door Ivo Knubben
DEN HAAG - Iets over zevenen, zaterdagavond, stap ik met een goede vriend aan het Kurhausplein
restaurant Rodizio binnen. Wat dat betekent? Braziliaans eten! In het restaurant treffen we een moderne,
maar sfeervolle inrichting. Het zit goed vol, er is veel dynamiek. We krijgen een tafel in een nis, omsloten
door spiegels. Vanavond geen bier om mee te beginnen, maar iets typisch Brazilaans: een caipirinha,
cocktail met limoen. Er liggen twee rode schijven op tafel. Zijn dat bierviltjes? Een simpele Hollandse
reactie. M’n tafelgenoot heeft zich al verdiept in de gebruiksaanwijzing en schudt van nee. Rodizio blijkt
een wijze van serveren, aan tafel. Twee koks bereiden het vlees aan spiesen in een open grill. De gaucho’s
(cowboy’s) lopen vervolgens in traditionele kledij rond met de spiezen. Draai je jouw ‘viltje’ op groen, dan
weet een passerende gaucho dat hij langs mag komen. Bij een pauze draai je ‘m op rood.
Eerst maar eens een basis leggen: naar ‘t buffet. Wat is het lastig kiezen bij zoveel lekkers...
Terug aan tafel liggen er gebakken groenten, olijven, aardappelsalade, sushi, tonijsalade, gefrituurde
banaan en verschillende soorten kaas op ons bord . Daarna is het ruimte creëren geblazen voor het
hoofdgerecht. We draaien het bordje op groen. Een gaucho heeft het teken gezien en staat met spies aan
de dis. Doet u mij maar een stukje! Niet veel later staat er weer een gaucho... en nog één. Snel de bordjes
op rood...! Wat we zoal krijgen? Een greep. Kalkoen in spek gerold, spareribs, typische Braziliaanse worstjes, entrecote...
Het kan niet op voor de vleesliefhebber. Maar ook: gamba’s, smaakvol bereid. Dan ineens: vrolijke sambamuziek. Er komen drie Braziliaanse danseressen
binnen. Ze lijken een voorproefje te nemen op het carnaval. Wél de Zuid-Amerikaanse variant dan. Twee keer komen ze terug voor een kort optreden, bij de
laatste dansen zelfs een paar gasten mee. Opzwepend intermezzo. Het was nog niet opgevallen, maar ook het dessert rijdt de hele avond rond. Het kost moeite
om een plekje vrij te maken, maar we doen dat maar al te graag. M’n tafelgenoot neemt chocoladecake, ik vergrijp me aan de tiramisu. Wat een heerlijkheid.
Iets voor elven lopen we naar buiten met een zeer voldaan gevoel. De tijd is omgevlogen. Hier is maar een echte conclusie mogelijk: eten bij Rodizio is een
feest voor de maag én voor de geest!
